468x60 Üst Alan Reklamlarınızı Bekliyoruz...
Son günlerde olup bitenleri takip ediyorum da… Ya kendi iktidarımızı kurmak yada hükümdarlığı süren iktidarımızı korumak için, yasaklamalardan güç almaya ve muhattaplarımızı terörize ederek yıldırmaya bayılıyoruz…
Say say bitmiyor dehşet imparatorluğu örnekleri… Bu imparatorluğa yapılan son katkı Dünya Kıtalararası Şampiyonluğunu kazanıp ülkemize dönen bayan voleybolcularımız üzerinden yapıldı ne yazık ki…
Hani büyük bir başarının altına imza attıktan sonra, sıçraya sıçraya doyasıya sevinmek ve içinizdeki çocuğun yaşama sevincini ve neşesini herkesle paylaşmak istersiniz ya… O ne anlatılamaz, anlatılmaya çalışılsa kalimelere sığmaz bir coşkudur ya… Ancak ve ancak yaşayarak tadına varabilirsiniz…
Ne mümkün, müsade var mı koltuk sevdalılarından… Karşılama anında gözlerime inanamıyorum… Türkiye’ ye inen kızlarımızın ağzını bıçak açmıyor… Yüzler kireç gibi, korkudan bembeyaz olmuş… Hepsinin gözlerinin içi donmuş, buz kesmişler…
Herkes germik germik gerilmiş… Zannedersin ki, ödül olarak tüm takıma Testere – 7 seyrettirilmiş… Kokusu sonra çıkıyor… Meğersem konuşma yasağı varmış… Emir büyük yerden… Sıkıyorsa karşı çık bakayım, sonrasında görüşürler seninle… Altından kalkamazsın hiddetlerinin…
Her karesi birer utanç manzarası fotoğraflar… Kızlarımızın yüzlerindeki korku dolu ifadeleri kolay kolay çıkaramayacağım hafızamdan… Gönül dolusu sevinmenin bile haram olduğu bir ülke… İşte, güç bende, yaptım oldu demenin duygusal işkenceyle harmanlanmış versiyonu…
Dehşet İmparatorluğunun diğer korkunç ve akıl almaz örneği de İstanbul Üniversitesi’nden… Uygulamayı görünce herhalde ülkede olağanüstü hal ilan edilmiş de benim haberim yok diye düşündüm…
Durum buysa, sokaklar kan gölü ve herkes elinde silahla birbirini kovalıyor olmalıydı… Tankların sıra sıra yürümesi eksik kalmış her halde dedim… Görünen o, insanın aklına sadece bunlar geliyor…
Ne münasebet canım… Durum hiç de öyle değilmiş… Sözüm ona demokrasi ülkemin heryerinde egemen durumdaymış… Olağanüstü hale de hiç gerek yokmuş… Gel gör ki, buna rağmen polis kafasına göre fellik fellik öğrenci araması yapmakta…
Kaşına gözüne bakıp, tipini beğenmediği herkesi, komünist hükümetlerin halk polisi gibi,sorgusuz sualsiz didik didik aramakta… Üniversite dekanı ise kafasını toprağa sokmuş, pardon ne dediniz duymadım, hiç bir şeyden haberim yok modunda…
Ne de olsa, hepimiz öğrenciyiz ve hepimiz de suçlu… Sorgulayan, yargılayan zihin zehir saçar, sıra onlara geldiğinde altlarındaki koltuk kaçar… O zaman her şey serbest… Yaşasın korku ve dehşet imparatorluğunun iktidarı…
Ellerinden gelse, kafalarımızın içini yarıp, sakıncalı düşüncelerimiz var mı,onları da kontrol edecekler… Allahtan teknolojimiz henüz o kadar gelişmiş değil… Ama ne olursa olsun, dehşet ve gerilim hakim olmalı havaya… Herkes birbirinden şüphelenmeli ve kimse güvenmemeli kankasına bile…
Biraz rahatlayıp kendimize gelebilsek, sanatın ve sporun o birleştirici ve özgürleştirici havasını teneffüs ederek ferahlasak… Mümkün olabilir mi hiç… İzin verilir mi toplumun kendine gelmesine…
Daha Bursaspor – Beşiktaş maçının yaraları sarılmamışken, şiddetin birdenbire Florya’ da hortlamasına ne demeli?.. Dehşet imparatorluğunun organize olmuş yada edilmiş karanlık elleri her yerde…
Toplumun her kesiminden masum ve savunmasız insanlar, biraz sonra, eli kulağında, dövülmeye yada darp edilmeye hazır ve nazır… Çünkü, korku, vahşet ve sindirme en etkili silah, her çağda olduğı gibi bu çağda da…
Sıra bir gün mutlaka sana da gelecek… Sesini çıkarman, olana bitene sessiz kalmadan tepki koyman, sıranın daha çabuk gelmesini sağlıyor sadece… Gün gelecek, sen de korkutulacak, dövülecek, yaralanacak yada öldürüleceksin…
Bu ülkenin evladı olduğun için trajik sonundan kaçabilmene imkan yok… Kader de böyle bir şey değil mi zaten?.. Hepimiz birgün öleceğimizi biliriz… Ama ne zaman öleceğimizi kestiremeyiz…
Şansız talihine ağlama ey Türk evladı… Sen de bir gün faili meçhul bir şekilde öldürülerek toprağın tadına bakacaksın… Her şey an meselesi… Vahşi ruhlu, insanlıktan çıkmış katilinin seni bulması zaman ve mekan meselesi…
Sevgili okuyucum, kafam biraz karışık, sen yardım et bana… Ya ben unuttum, hafızam zayıf ve saçmalıyorum… Yada bir şekilde unutturdular da haberim olmadı… Ama insan olmak ve insanlığımın tadını çıkarmak, bu kadar korkunç bir tat bırakmıyordu hayat yolculuğumda…
Tanrım, şu canım ülkemde, nasıl bir yaşamdır bize layık gördüğün, sevinçlerimi ve içimdeki çocuğu sövmelerle ve dövmelerle diridir toprağa gömdüğün…
Histats.com © 2005-2010 Privacy Policy - Terms Of Use - Powered By Histats
